บางคราว
ความจริงกับความฝัน
ก็ห่างกันแค่เพียงปลายนิ้ว..

    ม้าที่ได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส จะแสดงอาการออกมา
ด้วยการเปลี่ยนท่าทีเพียงเล็กน้อย
   หมาป่าที่ได้รับบาดเจ็บจะยังคงวิ่งเหมือนเดิม..

    วันหนึ่งฉันไม่รู้จะเลือกแต่งงามกับใคร ฉันพบผู้หญิงสี่คน พวกเธอคือ
    ๑ ยามเย็ม
    ๒ ยามบ่ายแก่ๆ
    ๓ กลางคืน
    ๔ รุ่งอรุณ
    หากฉันเลือกยามเย็น กาลเวลาก็โพล้เพล้ ใกล้ถึงกลางคืน หากฉันเลือกยามบ่ายแก่ๆ
ยังมีแสงสว่างมากกว่า แต่อีกไม่นานนัก ก็เข้าสู่ยามเย็น
    หากฉันเลือกกลางคืน มันเป็นความมืด เป็นเวลาพักผ่อนนอนหลับ สงบเงียบ
แต่ก็เต็มไปด้วยกามตัณหา แต่มองในแง่หนึ่งก็ดี มันเป็นการเตรียมตัวสู่รุ่งอรุณของวันใหม่
    ทางเลือกที่ดีที่สุดคือเลือกรุ่งอรุณ เพราะมีแสงสว่างยาวนาน กว่าจะถึงยามเย็น
ฉันก็หมดอายุเสียก่อน และไม่ต้องกลัวความมืด
    แต่สิ่งที่ฉันควรเลือกที่สุด กลับเลือกได้ยากที่สุด เพราะเธออาจไม่เลือกฉัน
    ผู้ที่เลือกฉัน อาจเป็นกลางคืน

งามสนาม
ของคุณฟ้า พูลวรลักษณ์ ตีพิมพ์ในมติชนรายสัปดาห์ ฉบับที่ ๑๕๒๑
เป็นบางอย่างที่ชอบ แล้วก็ติดตามอ่านอยู่ (เป็นประจำ)